Zabezpieczanie naszych zasobów

Rybołówstwo norweskie nadzoruje nasze niezmierzone dziedzictwo naturalne i nie powinno być dla nikogo zaskoczeniem, że wiąże się to również ze zobowiązaniami.

Na przestrzeni lat branża przeszła ewolucję od niekontrolowanych połowów po konieczność przestrzegania rygorystycznych przepisów. Jako pierwszy kraj wprowadziliśmy system kwot połowowych, a nasza wytężona praca przyniosła sukces – posiadamy największe i najbardziej zrównoważone zasoby dorsza na świecie.

Dzięki naszym działaniom limity dla dorsza norweskiego osiągnęły w ostatnich latach rekordową wysokość1 .

1Zgodnie z zaleceniami Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES).

System kwot połowowych

quota system

Powyższy wykres przestawia kwoty połowowe dorsza w Morzu Barentsa. Dorsz z Morza Barentsa to nasze najważniejsze, komercyjne zasoby dorsza, stanowiące 93% naszych połowów.

Kraje całego świata starają się aktualnie nie przekroczyć kwot połowowych, aby zagwarantować połowy w przyszłości, szczególnie w stosunku do dorsza. Norweskie całkowite dopuszczalne połowy (TAC) są podzielone na kwoty grupowe, które odpowiadają odpowiednim grupom statków rybackich:

Kwoty przypadające na statek rybacki

Kwoty te są wyznaczane dla każdego statku posiadającego zezwolenie roczne albo inny typ zezwolenia. W ten sposób statkom gwarantuje się określony udział w kwotach grupowych.

Maksymalne kwoty połowowe

Kwoty te są przydzielane statkom przybrzeżnym, które mogą korzystać z otwartych łowisk. W chwili wyczerpania grupowej kwoty połowowej zaprzestaje się połowów bez względu na to, czy poszczególne statki osiągnęły limity maksymalne. System stosuje się w grupach, w których wydajność jednostek pływających mocno się różni

Kwoty na gatunki denne

Limity odnoszą się do przybrzeżnych kutrów rybackich, które stosują konwencjonalne narzędzia połowowe, a nie do trawlerów. Kwoty na gatunki denne uwzględniają limity połowowe na dorsza, plamiaka i rdzawca dla każdego statku rybackiego w grupie.

Transfer kwot połowowych

Aby obniżyć zdolność floty połowowej na naszych wodach i chronić nasz ekosystem morski, dokonujemy transferu niektórych kwot.

W 2004 r. wprowadzono system kwot jednostkowych (UQS) oraz system kwot strukturalnych (SQS), które umożliwiły właścicielowi dwóch statków przenoszenie kwot ze statku na statek. Właściciel miał dwie możliwości: wyczerpać całą kwotę na jednym statku w określonym czasie albo wykorzystać część limitu w nieokreślonym czasie pod warunkiem, że drugi statek przerywa połowy.

W 2005 r. została wprowadzona trzecia metoda transferu, która miała stanowić wsparcie dla właścicieli jednego statku. System wymiany kwot zezwala na połączenie sił przez dwóch właścicieli statków, którzy wyczerpują oba limity na jednym statku rybackim w ograniczonym czasie.

Kwoty połowowe na dorsza norweskiego

Nasze zimne i czyste wody obfitują w ryby – w Norwegii znajdują się największe i najbardziej zrównoważone zasoby dorsza na świecie.

Przez wprowadzenie rygorystycznych limitów połowowych utrzymujemy zdrowe zasoby rybne i dbamy o to, aby nie dochodziło do zbyt intensywnych połowów. Do tej pory się to nie zdarzało i nie zdarzy się również w przyszłości.

Jak kwoty połowowe wpływają na globalną branżę

Wszystkie kwoty połowowe są poparte badaniami i ustalane w wyniku negocjacji międzynarodowych. Ma to ogromne znaczenie dla norweskich ryb i owoców morza, a szczególnie dorsza, ponieważ 90% naszych łowisk zawiera zasoby, które dzielimy z innymi krajami.

Międzynarodowa Rada Badań Morza (ICES) i Komisja ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC) odgrywają główną rolę we współpracy międzynarodowej.

Negocjacje kwot z organami zarządzającymi innymi łowiskami odbywają się raz w roku. Zawarliśmy umowy o współpracy w sprawie gospodarki łowiskami z krajami ościennymi, m.in. z Rosją, Islandią, Grenlandią i UE.

Norwegia posiada długie tradycje prowadzenia gospodarki łowiskami w zgodzie ze środowiskiem naturalnym.